Pielęgniarstwo na oddziale intensywnej terapii i intensywnej terapii

Poród

Opieka nad pacjentami przebywającymi na oddziale intensywnej opieki medycznej i na oddziałach intensywnej opieki jest złożonym zestawem środków, od których zależy wynik choroby. Większość tych czynności jest obciążona obowiązkami personelu pielęgniarskiego. Należy jednak pamiętać, że organizacja opieki leży w gestii lekarza i jest on zobowiązany do posiadania wszystkich manipulacji w całości. Dotyczy to przede wszystkim zdolności do przestrzegania reżimu sanitarno-higienicznego w oddziale, prowadzenia resuscytacji, opieki nad pacjentami w stanie poważnym i nieprzytomnym. Szybka zmiana stanu pacjenta wymaga ścisłego monitorowania pacjenta, wyraźnej orientacji w sytuacji i profesjonalnej obserwacji. To nie przypadek, że słowa Lindsey są cytowane w podręcznikach: "Jeden błąd wynikający z niewiedzy dotyczy dziesięciu błędów z powodu niedopatrzenia".

W każdym szpitalu chirurgicznym usługa resuscytacji zajmuje wiodącą pozycję w zapewnianiu opieki medycznej pacjentom. W dużych instytucjach istnieje niezależna jednostka intensywnej terapii i oddział intensywnej terapii (OIOM). W mniej potężnych szpitalach funkcjonuje oddział anestezjologii i resuscytacji, a opieka reanimacyjna prowadzona jest na oddziałach intensywnej opieki (OIT).

Biura te znajdują się na tym samym piętrze co jednostka operacyjna. Niepożądane jest umieszczanie go na parterze, ponieważ nieuchronnie spowoduje to nagromadzenie krewnych pacjentów, co negatywnie wpłynie na funkcjonowanie działu. Tryb działania ICU jest zbliżony do jednostki operacyjnej. Z punktu widzenia przestrzegania środków sanitarno-epidemiologicznych znajdują się w nim trzy strefy: 1) strefa medyczna ścisłego reżimu, która obejmuje komory i pomieszczenia manipulacyjne; 2) strefę graniczną (tryb wspólny) obejmującą korytarz; 3) powierzchnia biurowa (pokój nauczycielski, siostra).

Głównymi jednostkami ICU są oddział intensywnej terapii, oddziały, biochemiczne laboratorium ekspresyjne, garderoba, materiał, aparatura, pomieszczenie dla personelu, pomieszczenie dla pielęgniarek itp.

Pokój do resuscytacji ma na celu pomóc pacjentom znajdującym się w stanie krytycznym. Tutaj przylegają do trybu operacyjnego sali operacyjnej, wykonują długotrwałą sztuczną wentylację płuc, cewnikują wielkie naczynia, wykonują tracheostomię, sesje hemosorpcji i inne rodzaje pozaustrojowej detoksykacji, bronchoskopii i innych intensywnych metod leczenia. W sali może znajdować się od dwóch do sześciu pacjentów, odizolowanych od siebie specjalnymi ekranami podwieszonymi. Wśród wymagane wyposażenie resuscytacji pomieszczenia może monitorów do ciągłego monitorowania i rejestrowania podstawowych parametrów działania istotnych organów i układów (częstość akcji serca, ciśnienie krwi, częstość oddechów, i tak dalej.), Defibrylatory, urządzenia znieczulenie próżniowe mobilny aparat rentgenowski chirurgiczne zestawy oprzyrządowania do nakłucia, tracheotomia, zestawy leków i inny sprzęt. Długość pobytu pacjentów w hali zależy od stanu pacjenta, ze stabilizacją funkcji narządów i układów przekazywane są one na oddział intensywnej terapii.

Oddziały intensywnej opieki są przeznaczone do ścisłego monitorowania pacjentów ze stosunkowo stabilnym stanem ważnych narządów i układów. Na oddziale łóżka są ułożone w taki sposób, że pacjent zbliża się ze wszystkich stron w tempie 8-24 metrów kwadratowych. m 1 łóżko. Tutaj pacjenci nie widzą reanimacji, wyłączają światło w nocy, a pacjenci mogą odpoczywać. Pomiędzy komorami powstaje przeszklone okno, przez które stale monitorują stan pacjenta.

Zalecane izolator komorę izolacyjną, w której dopuszcza się do pacjenta, w tych przypadkach, gdy jest to konieczne, aby go izolować od innych pacjentów, takich jak tężec, forma otwartego gruźlicy i innych chorób.

Jedną z najważniejszych jednostek oddziału intensywnej terapii i oddziału intensywnej terapii jest kliniczne i biochemiczne laboratorium ekspresowe. To zegar wykonywania standardowych testów klinicznych (analiza krwi i moczu w czasie krzepnięcia i krwawienie, poziom glukozy we krwi, moczu diastazy, białko całkowite, bilirubina, mocznik i amylazy w surowicy), które pozwalają na monitorowanie stanu głównych istotnych organów i układów u pacjentów z tego działu.

Oprócz tych udogodnień wskazane jest przydzielenie miejsca na pozaustrojową detoksykację, w której wykonywane są limfosorpcja i hemosorpcja, plazmafereza i hemodializa, a także pomieszczenie sprzętowe, w którym przechowywane są obecnie niewykorzystane urządzenia.

Praca na OIOM wiąże się z zagrożeniami i trudnościami zawodowymi, w tym z pobytem stałym wśród pacjentów w ciężkim stanie. W związku z tym lekarze i pielęgniarki przeznaczają specjalne pomieszczenia, w których mogą odpocząć w swoim wolnym czasie, i regulują przerwy na jedzenie.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministerstwa Zdrowia, w celu zapewnienia funkcjonowania OIOM, jego stany medyczne zatrudniają 4,75 lekarzy na 6 łóżek. Te same obliczenia są stosowane przy określaniu liczby młodszych pielęgniarek do opieki nad chorymi i asystentami medycznymi. Pielęgniarki wymagają 2 razy więcej (4,75 stawki za 3 łóżka) i dodatkowej 1 pielęgniarki na 6 łóżek do pracy w ciągu dnia.

Departament prowadzi dokumentację księgową i sprawozdawczą, w tym odnotowuje historię choroby, wypełnia kartę resuscytacyjną i kartę intensywnej opieki medycznej. Jednocześnie udziela się znacznej pomocy w ujednolicaniu form list zadań, obserwacji, kierunków analizy.

Zgodność z reżimem sanitarno-epidemiologicznym na OIOM ma na celu maksymalne ograniczenie dodatkowej infekcji pacjentów w ciężkim stanie i zmniejszenie ryzyka wystąpienia zakażeń szpitalnych. Fakt, że z przepisu znieczulającego i resuscytacji, a także intensywnej opieki medycznej wykonywane takich metod technicznych i technik, takich jak nakłucie i dużych naczyń cewnikowania, laryngoskopii, intubacji, zewnątrzoponowe wkłucia. W tym przypadku nieuchronnie pojawiają się nowe bramy wejściowe do infekcji.

Aby spełniać jednostki anty-epidemia serwis reżim intensywnej terapii jest odizolowany od pozostałych jednostek szpitala, profilowane oddziały dla pooperacyjne, fizyczne, „czysty” i zainfekowanych pacjentów, a tym samym dzieląc ich strumienie i zapewnić osobne wejście dla personelu. Uczestnictwo w OIT nieosobowych jest ściśle ograniczone. Drzwi do przedziału muszą być zamknięte. Na drzwiach polecam napis "Reanimacja! Zakaz wstępu! " Aby wejść, musisz zadzwonić, personel otwiera drzwi swoim kluczem. Krewni są dopuszczani w wyjątkowych przypadkach.

Aby ograniczyć zanieczyszczenie mikrobiologiczne w pomieszczeniach biurowych, zaleca się instalację ruchomych, recyrkulacyjnych oczyszczaczy powietrza (VOPR-0.9, VOPR-1.5).

Wszystkie przedmioty mające kontakt ze skórą i błoną śluzową pacjenta muszą być czyste i zdezynfekowane. W tym celu sterylizowane są laryngoskopy, rurki dotchawicze, cewniki, trzpienie, maski, igły. Sterylizacja jest poddawana wężom, rurom, innym częściom wyposażenia znieczulającego i oddechowego, należy je wymienić u każdego pacjenta. Same urządzenia są sterylizowane w specjalnej komorze co najmniej co drugi dzień. Po każdym łóżku chorego poddaje się specjalnej obróbce i wypełnia się pościelą, po zabiegu w komorze.

Pościel jest zmieniana codziennie. Musisz mieć indywidualne, najlepiej jednorazowe, ręcznik i mydło w płynie z butelki.

Na początku dnia roboczego, w biurze, pracownicy działu wkładają zmienne buty i ubrania (koszulę, spodnie, szatę, kapelusz). Wchodząc w obszar zabiegów zakładają maskę i zmieniają szlafrok przeznaczony do pracy w tym oddziale. Przed rozpoczęciem pracy z pacjentem, przemyj ręce dwukrotnie szczoteczką i mydłem i potraktuj je roztworem antyseptycznym. Maska zmienia się co 4-6 godzin, a na co dzień w szlafrok i czapkę.

Na OIOM-ie regularnie sprzątają lokal. Na oddziałach i oddziale intensywnej opieki, czyszczenie na mokro odbywa się 4-5 razy dziennie przy użyciu środków dezynfekujących. Po tym założeniu poddaje się działaniu lamp bakteriobójczych. Raz w tygodniu przeprowadzane jest ogólne czyszczenie, po którym przeprowadzana jest obowiązkowa kontrola bakteriologiczna ścian, urządzeń i powietrza. Wskazane jest zorganizowanie funkcjonowania wydziału w taki sposób, aby jedna z komór była wolna i narażona na działanie lamp bakteriobójczych.

Kontyngent pacjentów ICU. Na oddziale intensywnej opieki i oddziale intensywnej opieki hospitalizacyjnej pacjentów wskazano: 1) z ostrym i zagrażającym życiu zaburzeniem krążenia; 2) z ostrym i zagrażającym życiu zaburzeniem oddychania; 3) z ostrą niewydolnością nerek i wątroby; 4) z ciężkimi zaburzeniami metabolizmu białka, węglowodanów, wody i elektrolitu oraz równowagi kwasowo-zasadowej; 5) po złożonych operacjach, którym towarzyszą zaburzenia i realne zagrożenie dysfunkcji ważnych narządów i układów; 6) są w stanie śpiączki z powodu urazowego uszkodzenia mózgu, hipoglikemii i hiperglikemii i innych śpiączek; 7) po resuscytacji, śmierci klinicznej i szoku w okresie rekonwalescencji.

W rezultacie grupę pacjentów ICU można połączyć w kilka grup. Pierwszym z nich są pacjenci po zabiegu operacyjnym, które wykonywano w znieczuleniu ogólnym (po znieczuleniu) z niecałkowicie znormalizowanymi funkcjami życiowymi. Jest to szczególnie liczne w tych placówkach medycznych, w których nie ma komór rehabilitacyjnych dla jednostek operacyjnych. Ci pacjenci pozostają na oddziale aż do całkowitej normalizacji uprzednio uciskanych funkcji.

Druga i najbardziej odpowiedzialna grupa to pacjenci z krytycznym stanem po urazie, zatruciu, zaostrzeniu lub obciążeniu przewlekłą patologią. Czas pobytu w dziale liczony jest w dniach i tygodniach, na nich maksymalne wysiłki personelu i zasobów materialnych są wydawane.

Zgodnie z zaleceniem Ministerstwa Zdrowia opieka nad umierającymi pacjentami z nieuleczalnymi chorobami nie należy do kompetencji OIOM. Jednak z powodu wymuszonych okoliczności, tacy pacjenci często są umieszczani w tym dziale. Stanowią trzecią grupę pacjentów ("beznadziejna"). Realizują funkcje wsparcia ważnych narządów i systemów.

Pacjenci z utrzymującym się stanem wegetatywnym (brak zdolności umysłowych), który powstał w wyniku późnej lub niedoskonałej resuscytacji, a także urazowego uszkodzenia mózgu i wielu innych okoliczności, stanowią czwartą grupę. Zasadniczo ci pacjenci nie powinni przebywać na OIOM-ie, ale z reguły nie znajdują oni innego miejsca dla tych pacjentów i pozostają tu przez miesiące, otrzymując odpowiednie karmienie i odpowiednią higienę.

Wreszcie piąta grupa obejmuje tak zwanych "pacjentów" z "śmiercią mózgu". Legalnie odnotowali oni śmierć mózgu, a narządy można wykorzystać do przeszczepienia innych pacjentów w celu ratowania ich życia. U takich osób utrzymujący się stan tych narządów utrzymuje się dzięki sztucznemu krążeniu krwi, sztucznej wentylacji płuc, transfuzji i korekcji procesów metabolicznych w ciele.

Na OIOM korzystają 4 typy pacjentów monitorujących. Najbardziej dostępna jest fizyczna kontrola pacjenta. Jednocześnie określają obecność lub brak świadomości, wyraz twarzy, oceniają aktywność ruchową pacjenta i jego położenie, kolor skóry i widoczne błony śluzowe, monitorują stan drenów, sond i cewników. Obejmuje to określenie częstotliwości oddychania, pomiaru pulsu, ciśnienia krwi i temperatury ciała pacjenta. Częstotliwość tych badań jest ustalana indywidualnie za każdym razem, a wszystkie informacje są zapisywane w sformalizowanej mapie obserwacji.

Monitorowanie monitorowania obejmuje automatyczne monitorowanie częstości akcji serca i oddychania, ciśnienia krwi, saturacji krwi obwodowej, temperatury ciała i aktywności bioelektrycznej mózgu. Pozwala na jednoczesne uzyskiwanie informacji o ważnych systemach na wiele sposobów.

Monitoring laboratoryjny pacjentów obejmuje systematyczne monitorowanie parametrów hemologicznych (liczba krwinek czerwonych, hemoglobina, hematokryt), a także oznaczanie objętości krwi krążącej, osocza, białka, elektrolitu i krwi kwasowo-zasadowej, wskaźniki układu krzepnięcia, kryteria biochemiczne (białko całkowite, mocznik, kreatynina) amylaza w surowicy).

Wreszcie połączona obserwacja łączy wszystkie wyżej wymienione rodzaje monitorowania pacjenta. Daje najbardziej kompletny obraz pacjenta i jest optymalny.

Dbać o pacjentów w stanie ciężkim i nieprzytomnym

Organizując opiekę nad pacjentami na OAiIT, należy pamiętać o wyjątkowej wadze środków higieny. Ciało pacjenta wyciera się codziennie ciepłą wodą z dodatkiem alkoholu, octu lub wody kolońskiej po nałożeniu pod nią ceraty. Aby zapobiec hipotermii po tej procedurze, pacjent natychmiast wytrzeć do sucha. W przypadku mimowolnego oddawania moczu lub wypróżniania skóra jest myta i ścierana po każdym zanieczyszczeniu. Aby uniknąć dodatkowych trudności w opiece nad nieprzytomnymi pacjentami, nie zaleca się zakładania bielizny. Zmieniając pościel, odwróć pacjenta na bok lub przerzuć go na wózek.

W przypadku braku przeciwwskazań rano pacjent jest myte. Szczególną uwagę zwraca się na przetwarzanie jamy ustnej. Aby to zrobić, chwyć język pacjenta gazy serwetką lewą ręką i wyciągnij go z ust, i przytrzymaj toaletę prawą ręką. Następnie język i błona śluzowa jamy ustnej nasmarowane gliceryną. Przed leczeniem jamy ustnej usuwa się protezy ruchome, są one dokładnie myte i przechowywane w stanie suchym. U nieprzytomnych pacjentów protezy te są usuwane natychmiast po przyjęciu do oddziału.

Przed myciem jamy ustnej pacjent otrzymuje pozycję półsiedzącą, szyję i klatkę piersiową przykrywa się fartuchem z ceraty, a pod brodą znajduje się taca. W trudnych warunkach utrzymuj poziomą pozycję pacjenta, odwracając głowę w bok. Łopatka ottyvayut kącik ust i jama ustna jest przemywana 0,5-1% roztworem sody lub 0,01-0,05% roztworem nadmanganianu potasu za pomocą strzykawki lub gumowego balonu, tak aby ciecz nie dostała się do dróg oddechowych.

Oczy myje się przegotowaną wodą lub roztworem soli fizjologicznej sterylnym kawałkiem waty. Aby to zrobić, głowa pacjenta jest odrzucana, od strony strefy czasowej, wkładana jest taca dla płynącej cieczy, która nawadnia oczy z puszki lub specjalnego naczynia, undinki.

Kanały nosowe są traktowane wacikiem zwilżonym wazeliną lub olejem mentolowym.

Kiedy pojawiają się wymioty, poduszka jest usuwana spod głowy, a głowa jest odwrócona na bok. Do kącika ust lub do ręcznika. Pod koniec wymiotów policzki i usta są wycierane na zewnątrz ręcznikiem, a wewnątrz gazą.

Opieka nad pacjentami w stanie trudnym i nieprzytomnym ma szczególne znaczenie w profilaktyce odleżyn i hipostatycznego zapalenia płuc. Aby to zrobić, wykorzystaj cały arsenał znanych środków i sposobów, aby zapobiec ich rozwojowi. Ważną rolę w tym odgrywa zastosowanie łóżka funkcjonalnego i prowadzenie ćwiczeń terapeutycznych.

Ciężcy pacjenci są karmieni łyżką za pomocą ruchomych stolików nocnych o różnych wzorach. Płynne jedzenie podawane jest za pomocą poidła. W przypadku nieprzytomności sztuczne karmienie odbywa się za pomocą lejka i sondy nakręconej w żołądku. Często sonda pozostaje przez cały okres karmienia, czasem jest usuwana na noc. W celu sztucznego żywienia biorą udział w formowaniu lewatyw odżywczych lub przeprowadzają je drogą pozajelitową.

Opieka nad pacjentami w stanie krytycznym

Stan krytyczny rozumiany jest jako skrajny stopień jakiejkolwiek patologii, która wymaga sztucznego zastąpienia lub wsparcia funkcji życiowych [Zilber AP, 1995]. Widać przedmowę, agonię i śmierć kliniczną. Jako rodzaj umierania charakteryzują się ekstremalnym stopniem dekompensacji krążenia krwi i oddychania. Bez natychmiastowego leczenia nieuchronnie pojawia się śmierć biologiczna - nieodwracalny stan, w którym ciało staje się trupem.

Usunięcie pacjentów z stanu krytycznego odbywa się poprzez przeprowadzenie szeregu czynności, które faktycznie składają się na resuscytację (rewitalizację). Obejmuje sztuczną wentylację płuc, sztuczne krążenie krwi i ochronę przeciw niedokrwieniu kory mózgowej.

Krążenie pozaustrojowe prowadzi się w przypadku przerwania czynności serca, niezależnie od przyczyny, która je spowodowała. Aby to zrobić, wykonaj pośredni masaż serca.

Skuteczność pośredniego masażu serca zapewniona jest przez umieszczenie ofiary na twardej powierzchni (twarda kanapa, szeroka ława, nosze z drewnianą tarczą lub podłogą). Rozpiąć obkurczające się ciało i stanąć na lewo od reanimowanej. Dłoń jednej dłoni jest umieszczona na dolnej jednej trzeciej mostka, druga dłoń umieszczona jest z tyłu pierwszej ręki. Zazwyczaj intensywność ciśnienia jest utrzymywana przez masę ciała osoby, która przeprowadza resuscytację. Po każdym pchnięciu ręce rozluźniają się, klatka piersiowa swobodnie się rozszerza, a serce wypełnia się krwią. W ten sposób wykonywany jest sztuczny rozkurcz. Pośredni masaż wykonywany jest rytmicznie z częstotliwością kompresji 50-60 razy w ciągu 1 minuty.

Aby poprawić skuteczność masażu pośredniego, zaleca się jednoczesną kompresję klatki piersiowej i sztuczne wdechy. W tym przypadku ciśnienie wewnątrz klatki piersiowej wzrasta jeszcze bardziej, a większa ilość krwi przepływa do mózgu.

Wiadomo, że ludzkie serce znajduje się w śródpiersiu i znajduje się pomiędzy mostkiem a kręgosłupem. W przypadku, gdy pacjent jest w stanie agonii lub śmierci klinicznej, napięcie mięśniowe zostaje utracone, a klatka piersiowa staje się podatna na mechaniczną kompresję. W związku z tym, po naciśnięciu mostka, przesuwa się on o 3-5 cm w kierunku kręgosłupa. W wyniku ucisku serca wykonuje się sztuczny skurcz. Krew dostaje się do dużych i małych kręgów krążenia krwi. Naciskając na mostek, aorta zstępująca zostaje ściśnięta, a większość objętości krwi spływa do górnej części ciała i do mózgu, zapewniając w ten sposób przepływ krwi do 70-90% normalnych poziomów.

Podczas pośredniego masażu serca z nadmiernym naciskiem na klatkę piersiową, jak również z jego uporem, złamanie żeber występuje z uszkodzeniem opłucnej, wątroby i innych narządów wewnętrznych. Dlatego podejmowane wysiłki powinny być umiarkowane i zawsze odpowiadać zadaniom.

Przed wykonaniem sztucznej wentylacji płuc górne drogi oddechowe są przejezdne. Gdy są wypełnione płynną zawartością, koniec głowy jest opuszczany lub pacjent reanimowany jest odwrócony na bok, usta są do niego otwarte, usuwa się śluz i wymiociny, a jamę jamy ustnej następnie wyciera. Następnym etapem pomocy jest odrzucenie głowy animowanego i podniesienie żuchwy do przodu. W tym przypadku język odchodzi od tylnej ściany gardła, a drogi oddechowe zostają przywrócone.

Następnie, hermetycznie trzymając nozdrza ożywionej pacjentki i umieszczając gazową serwetkę 3-4-warstwową na otwartej buzi, sztuczne oddychanie rozpoczyna się w usta-usta. Inną opcją jest oddychanie "usta w nos", aby to zrobić, sprawdzają i przywracają drożność dróg oddechowych, ściśle zamykają usta animowanego i wdychają przez nos. Rytm oddechów wynosi 10-12 na minutę, wydech odbywa się biernie.

W szpitalu sztuczne oddychanie jest wspierane przez aparat. Aby to zrobić, pacjent ma rurkę dotchawiczą w drogach oddechowych przez usta lub nos (zaintubowany), a respirator jest podłączony do rurki. Aby zapobiec przepływowi śluzu i treści żołądkowej przez rurkę dotchawiczą, mankiet jest napompowany do tchawicy i system przewodów powietrznych jest w ten sposób uszczelniony. Opiekując się takim pacjentem, monitoruje się, czy mankiet na rurce dotchawiczej nie jest nadmiernie napompowany. W przeciwnym razie dojdzie do naruszenia krążenia krwi w błonie śluzowej z późniejszym rozwojem odleżyn. Aby przywrócić prawidłowe krążenie krwi w tej strefie, co 2-3 godziny wypuszczają powietrze z mankietu.

W przypadkach, gdy konieczne jest długotrwałe, ponad 5-7 dniowe oddychanie płuc, a także niemożność wykonywania intubacji przez usta z powodu cech anatomicznych, w przypadku urazu, chorób nowotworowych górnych dróg oddechowych, z wyraźnym zapaleniem w nosogardzieli i krtani, wykonuje się sztuczne oddychanie poprzez tracheostomię - sztuczną przetokę tchawicy.

Podczas sztucznej wentylacji płuc za pomocą aparatu oddechowego (respiratora) wymagana jest stała obserwacja, podczas której monitorowany jest stan pacjenta i monitorowana jest skuteczność podjętych działań. W przypadku gwałtownego spadku ciśnienia w układzie "aparat-pacjent", najczęściej z powodu rozdzielenia rurek, węży, rurki dotchawiczej i tracheostomii, konieczne jest szybkie przywrócenie szczelności układu oddechowego.

Nagły wzrost ciśnienia w tym układzie jest niebezpieczny. Z reguły wiąże się z gromadzeniem się śluzu w drogach oddechowych, wybrzuszeniem mankietu, występowaniem niespójności w działaniu urządzenia i spontanicznym oddychaniem pacjenta. Jednocześnie, w trybie pilnym, wypuszczają powietrze z mankietu i eliminują przyczynę powstałych problemów, przełączając się na ręczną wentylację.

Obchodzenie się z aktywnym respiratorem polega na systematycznym i dokładnym czyszczeniu urządzenia, na czas wlewania wody destylowanej do nawilżacza, opróżniania pojemnika gromadzącego wilgoć i śledzenia właściwego wypływu skondensowanej wilgoci z węży.

W przypadku długotrwałej sztucznej wentylacji płuc reorganizowane jest drzewo tchawiczkowe. Aby to zrobić, użyj sterylnego cewnika o długości 40-50 cm i średnicy 5 mm. Jest on wprowadzany do tchawicy przez tracheotomię lub rurkę dotchawiczą. W cewniku należy wlać 10-20 ml roztworu furatsiliny lub innych leków. Następnie ssanie (strumień elektryczny lub wodny) podłącza się do cewnika i zasysa skroploną plwocinę. Aby zmniejszyć próżnię i zapobiec przyklejaniu się błony śluzowej do cewnika, otwór boczny na jego końcówce jest okresowo otwierany. Procedurę powtarza się 2-3-krotnie przed wysuszeniem drzewa tchawiczo-oskrzelowego i wykonaniem go w masce lub w osłonce ochronnej z pleksiglasu chroniącą przed infekcją przez usuniętą zawartość.

Opieka tracheostomijna. W praktyce resuscytacyjnej w rozwoju niewydolności oddechowej z powodu niedrożności znajdującej się powyżej strun głosowych wykonuje się tracheostomię. Aby utrzymać stan rozwarcia, do kanału przetoki wprowadza się specjalną rurkę tracheostomijną, wykonaną z metalu, tworzywa sztucznego lub gumy, składającą się z giętych cylindrów zewnętrznych i wewnętrznych.

Główne zadania tracheostomii to utrzymywanie dobrej rurki tracheostomijnej, zapobieganie infekcjom dróg oddechowych i wysuszenie błony śluzowej tchawiczo-oskrzelowej.

Z obfitą ilością śluzu z tchawicy aspiruje się ją co 30-40 minut za pomocą jałowego cewnika. Wcześniej kaniula jest oddzielana od otaczającej powierzchni sterylną szmatką, sterylnymi rękawiczkami i nakładana jest maska.

Jeśli śluz jest bardzo gęsty, to jest on wstępnie rozcieńczany enzymami proteolitycznymi lub 5% roztworem wodorowęglanu sodu przez inhalację w postaci aerozolu lub wkropleniem 1-2 ml roztworu do tchawicy. Po utrzymaniu ekspozycji trwającej 3-4 minuty, upłynnioną plwocinę odsysa się za pomocą cewnika. Wcześniej głowa pacjenta jest odwrócona w przeciwnym kierunku niż oczyszczony oskrzela. Procedura trwa 12-15 sekund. Po rehabilitacji cewnik jest myty roztworem antyseptycznym i wyciera sterylną szmatką. Manipulację powtarza się 2-3 razy z przerwą co najmniej 2-3 minut. Po zakończeniu procedury cewnik jest sterylizowany.

Kaniulę lub jej wewnętrzną rurkę usuwa się z tchawicy co najmniej raz dziennie, oczyszczając i sterylizując.

W przypadku naruszenia zasad aseptyki podczas opieki nad tracheostomią, z powodu błędów technicznych w zasysaniu śluzu, a także podczas aspiracji wymiocin, rozwija się ropne tchawicze zapalenie oskrzeli. Lepka ropna zielonkawa plwocina z gnijącym zapachem wskazuje na jej wygląd. Antybiotyki są przepisywane w leczeniu zapalenia tchawicy i oskrzeli, ale kluczem do sukcesu jest odpowiednia rehabilitacja drzewa tchawiczo-oskrzelowego, która jest przeprowadzana z uwzględnieniem zasad opisanych wcześniej. Endoskopowa sanacja tchawicy i oskrzeli jest skuteczna.

Pacjenci z tracheotomią często rozwijają zapalenie jamy ustnej, a grzybicza i beztlenowa mikroflora szybko rozwija się w jamie ustnej. Dlatego konieczne jest okresowe nawadnianie jamy ustnej i wycieranie go wacikiem zwilżonym roztworem antyseptycznym, preferując nadtlenek wodoru lub kwas borowy.

Pacjent z tracheotomią nie mówi, a przy zachowanej świadomości może komunikować się za pomocą znaków lub specjalnie przygotowanych kart z wcześniej napisanymi frazami. W przypadku nagłego pojawienia się głosu lub oddychania przez usta (nos), należy pomyśleć o wypłynięciu kaniuli z tchawicy i przywróceniu jej pierwotnego stanu.

Czasami pacjent ma gwałtowny, chrapliwy, tak zwany oddech strydoroznaya z udziałem mięśni pomocniczych, co wskazuje na zatkanie kaniuli grubym śluzem. Wyeliminuj te objawy, natychmiast wymieniając kaniulę, zatkaną śluzem i suchymi skorupami, za pomocą zapasowej. Aby zapobiec wysychaniu błony śluzowej, należy użyć podwójnie złożonej gazikowych serwetek, które zakrywają tracheostomię. Gdy tlen jest wdychany, jest zawsze zwilżany za pomocą słoika Bobrow lub innych urządzeń wypełnionych 96 ° alkoholem lub wodą.

Po zakończeniu tracheotomii usuwa się rurkę, skórę wokół rany traktuje się roztworem antyseptycznym, ubytek tkanki zaciska się taśmą samoprzylepną i nakłada sterylny opatrunek. Pacjent jest ostrzegany, że na początku, podczas rozmowy i kaszlu, konieczne jest trzymanie bandaża za rękę. Początkowo szybko się zamoczy i musi być często zmieniany. Co do zasady przetoka leczy się niezależnie w ciągu 6-7 dni.

Opieka nad umierającymi pacjentami

Śmierć to ustanie spontanicznego krążenia krwi i oddychania, któremu towarzyszy nieodwracalne uszkodzenie wszystkich funkcji mózgu. Proces powstawania nieodwracalnych zmian patologicznych w ciele nazywamy śmiercią. Istnieje kilka rodzajów umierania.

Pierwsza grupa składa się z pacjentów, którzy umierają z nieudaną reanimacją krążeniowo-oddechową z trzema możliwymi wynikami: 1) śmierć następuje natychmiast po zaprzestaniu resuscytacji; 2) rozwija się wielodniowa i wielotygodniowa choroba poresuscytacyjna, której przypisuje się, między innymi, umierać; 3) powstaje trwały stan wegetatywny z nieodwracalną utratą funkcji kory mózgowej.

Druga grupa obejmuje pacjentów w wieku starczym, u których następuje stopniowe wyginięcie funkcji życiowych z zachowaną lub niewystarczającą świadomością.

Trzeci typ umierania obserwuje się w ciężkiej patologii, która jest zasadniczo uleczalna, ale z powodu różnych okoliczności nie może być intensywnie leczona (ostry zespół urazu płucnego, wstrząs kardiogenny, zapalenie otrzewnej).

Wreszcie w czwartej grupie umiera z nieuleczalną chorobą (uraz niekompatybilny z życiem, nowotwór złośliwy).

Wszystkie te rodzaje umierania nieuchronnie kończą się śmiercią, a umieranie w swej istocie staje się diagnozą. Jeśli wymagana jest intensywna terapia w celu odzyskania pacjenta, działania medyczne mające na celu wyeliminowanie cierpienia fizycznego i skutki psychiczne, umierający pacjent nie potrzebuje intensywnego leczenia.

W związku z tym w ostatnich dziesięcioleciach coraz częściej opracowywano tak zwaną wygodną opiekę zastępczą. Jego cechą szczególną jest: 1) ograniczenie metod inwazyjnych (cewnikowanie, nakłucie); 2) redukcja manipulacji diagnostycznych; 3) gruntowna higiena; 4) odpowiednie złagodzenie bólu; 5) odpowiednie odżywianie; 6) komfort psychiczny, który zapewnia środowisko krewnych, psychoterapeuta, ksiądz lub osoby uspokajające. Tłumaczenie na komfortową opiekę pomocniczą przeprowadza się zgodnie z decyzją pacjenta lub przedstawicieli prawnych na zalecenie lekarza, który udziela pełnych informacji o naturze patologii i rokowaniu.

Specjalna grupa składa się z pacjentów o trwałym stanie wegetatywnym. Charakteryzują się tym, że nie cierpią, ponieważ nie ma świadomości, z tego samego powodu, że nie mogą zdecydować się na zatrzymanie lub zmianę leczenia, nigdy nie zostaną wyleczeni. Przy odpowiedniej staranności ten stan może trwać latami. Najczęściej pacjenci z utrzymującym się stanem wegetatywnym umierają z powodu infekcji dróg moczowych i powikłań płucnych.

Właściwa opieka medyczna nad pacjentami z utrzymującym się stanem wegetatywnym obejmuje:

  • · Odpowiednie odżywianie i nawodnienie, które zwykle przeprowadza się przy użyciu sondy żołądkowej;
  • · Zapewnianie funkcji fizjologicznych w naturalny sposób za pomocą cewnika, lewatywy;
  • · Higiena, w tym leczenie jamy ustnej, która często jest źródłem infekcji;
  • · Prowadzenie fizjoterapii, gimnastyki i masażu;
  • · Zapobieganie i leczenie powikłań infekcyjnych, zapalnych i nekrotycznych (hipostatyczne zapalenie płuc, odleżyny, zapalenie przyusznicy, zakażenie dróg moczowych).

Prawne aspekty resuscytacji

Zgodnie z rosyjskim ustawodawstwem dotyczącym ochrony zdrowia, resuscytacja krążeniowo-oddechowa nie jest wskazana:

  • · Jeśli śmierć nastąpiła na tle całego kompleksu intensywnej terapii, co okazało się nieskuteczne w tej patologii z powodu niedoskonałej medycyny;
  • · W przypadku przewlekłej choroby w końcowym stadium jej rozwoju (nowotwór złośliwy, upośledzony krążenie mózgowe, uraz niekompatybilny z życiem), beznadzieja stanu jest ustalana przez radę lekarzy i zapisana w historii choroby;
  • · Jeśli minęło więcej niż 25 minut od momentu zatrzymania czynności serca;
  • · Jeśli pacjent wcześniej udokumentował swoją odmowę resuscytacji krążeniowo-oddechowej.

Zapobiega się resuscytacji krążeniowo-oddechowej:

  • · Jeśli podczas wydarzeń okazało się, że nie są pokazywane;
  • · Jeśli w ciągu 30 minut nie zaobserwuje się oznak jego skuteczności (zwężenie źrenic, pojawienie się spontanicznego oddychania, poprawa koloru skóry);
  • · W razie powtarzającego się zatrzymania krążenia.

Obsługa zwłok

Po stwierdzeniu śmierci zmarłego zdejmują ubrania i kosztowności. Uzupełnij ich ekwipunek i przekaż do starszej pielęgniarki w celu przechowywania. W przypadku, gdy wartości nie można usunąć, w historii sprawy wpisuje się zapis w postaci aktu.

Ciało kładzie się na plecach, za pomocą bandaża, aby związać dolną szczękę i zamknąć powieki. Na udzie zmarłego piszą jego nazwisko, imię i nazwisko, a także wiek i dział, w którym się znajdował. W notce towarzyszącej, oprócz tych informacji, należy wskazać numer wywiadu medycznego, diagnozę i datę zgonu. Trup jest przykryty prześcieradłem, pozostawionym na oddziale przez 2 godziny przed pojawieniem się deformacji (absolutnym znakiem zgonu), a dopiero potem zostaje wysłany do kostnicy.

Rozmowa z krewnymi zmarłego staje się trudnym testem. Stanowi to całą sztukę, której celem jest dbanie o uczucia ludzi, którzy stracili sąsiada (przede wszystkim), a także o dobre samopoczucie samych pracowników medycznych. Aby to zrobić: 1) poinformuj o śmierci podczas osobistej rozmowy, a nie przez telefon; 2) prowadzić rozmowę w odpowiedniej sytuacji; 3) rozmawiają z brygadą, ale najbardziej autorytatywny musi mówić; 4) po prostu wyjaśniają istotę nieszczęścia, bez "miażdżenia" nauki, nie obwiniając pacjenta za naruszenie reżimu itp.; 5) w odpowiednim momencie wychodzi "autorytatywny", a najbardziej "uduchowiony" kontynuuje rozmowę.

Opieka pielęgniarska w intensywnej opiece

Starsza siostra wydziału (izba) powinna mieć wystarczające doświadczenie i doświadczenie w zakresie anestezjologii i resuscytacji, znać obowiązujące przepisy dotyczące praw i obowiązków personelu pielęgniarskiego. Organizuje pracę wszystkich oddziałach opieki, jest harmonogram pracy, obowiązku i święta, zapewnia zgodność z regulacjami wewnętrznymi i bezpieczeństwa w wydziale, zapewnienia przestrzegania sanitarno-higienicznego reżimu, do ukończenia rozdzielania lekarstw, sprzętu, jego konserwacji i naprawy, prawidłowego przechowywania i księgowości silne i trujące środki, kontroluje sterylizację instrumentów i sprzętu, a także materiałów opatrunkowych. Wspólnie z szefem departamentu podejmuje działania mające na celu podnoszenie kwalifikacji kadry pielęgniarskiej i systematycznie podnosi jej kwalifikacje na kursach raz na 3 lata.

Siostra oddziałowa oddziału intensywnej terapii i oddziału intensywnej opieki prowadzi główną pracę nad intensywną obserwacją pacjentów i ich leczeniem. Jedna siostra służy 3 pacjentom.

Praca musi być zorganizowana tak, aby pielęgniarka mogła wykonywać wszystkie niezbędne czynności bez opuszczania oddziału. Aby to zrobić, umieść swoje miejsce pracy z niezbędnymi lekami i urządzeniami na oddziale.

Pielęgniarka jest zobowiązana do przeprowadzenia ogólnej obserwacji pacjenta i przekazania wszystkich informacji o jego stanie i zabiegach medycznych w specjalnej karcie; należy ściśle przestrzegać zasad sanitarno-higienicznych, dbać o chorych, a także o toaletę tchawicy i oskrzeli u pacjentów długotrwałego sztucznego oddychania.

Pielęgniarka powinna być w stanie:

1) wprowadź rurkę żołądkową i usuń zawartość z żołądka,

2) cewnikować pęcherz miękkim cewnikiem i umyć;

3) podłączyć najczęściej używany sprzęt diagnostyczny i terapeutyczny (elektrokardiograf, elektroencefalograf, aparat anestezjologiczny);

4) wykonywania podskórnych, domięśniowych i dożylnych zastrzyków substancji leczniczych;

5) przygotowanie układu do dożylnego podawania krwi, jak również roztworów osocza i substytutów krwi;

6) określić grupę krwi i czynnik Rh;

7) obsługiwać cewnik trzymany w żyle podobojczykowej i innych głównych żyłach;

8) do aseptycznego podawania roztworów substancji znieczulających przez cewnik umieszczony w przestrzeni nadtwardówkowej;

9) przeprowadzać wdychanie tlenu i mieszanin narkotycznych w okresie pooperacyjnym, a także wykonywać inne inhalacje terapeutyczne;

10) kompetentnie pomagają anestezjologowi podczas znieczulenia dotchawiczego.

Ponadto pielęgniarka powinna znać podstawowe substancje farmakologiczne stosowane w leczeniu pacjentów na oddziale intensywnej terapii i intensywnej terapii oraz zasady ich przechowywania, być w stanie je zapisać; posiadać metody najprostszej resuscytacji sercowej i oddechowej; być w stanie używać ręcznych urządzeń oddechowych, takich jak RPA-2 lub RDA-2, a także opanować metody sprzętu i narzędzi do sterylizacji.

Wykonując nadzór nad pacjentem, siostra przez określone okresy wprowadza do karty dane dotyczące jej stanu. Jednak zauważa:

1) stan świadomości i aktywność pacjenta;

2) zabarwienie skóry i błon śluzowych;

3) częstość tętna i ciśnienie krwi;

4) charakter i częstotliwość oddychania;

5) temperatura ciała mierzona w pachach i odbytnicy (mierzona według wskazań, ale co najmniej 3 razy dziennie);

6) wielkość centralnego ciśnienia żylnego;

7) stan przedniej ściany brzusznej, a także wyładowanie lub niedopuszczenie gazu.

Higieniczna i leczniczo-profilaktyczna pielęgnacja obejmuje czynności takie jak pranie lub inne środki odkażające, mycie pacjenta, zmiana ubrania i zmiana łóżka. Układ tych środków posiada ważną zapobiegania miejsce odleżyn, składający się z cyklicznie obracanie pacjenta aktywny masaż ciała i skóry pocierana ducha kamforowy, podkladyvaniem na powietrzu wypełnione koła gumy krzyżowej i pod piętą - pierścienie bawełny gazy.

Szczególne znaczenie ma pielęgnacja jamy ustnej, ponieważ jest to jedna z najbardziej zainfekowanych części ciała. Po każdym posiłku wypłukać usta słabym roztworem nadmanganianu potasu. Trzymać wacikiem nasączoną 5% roztworem kwasu borowego, 2-3 razy dziennie energicznie pocierać dziąseł, zęby, język i wewnętrzną powierzchnię policzków. Jeśli w kącikach ust pojawiają się pęknięcia, są one rozmazane sterylną wazeliną.

Aby zapobiec rozwojowi ostre zapalenie ślinianki przyusznej chorego 3-4 razy dziennie, uzyskując cytrynowego do stymulowania wydzielania śliny, a dig na język 3-4 krople 2% roztworu pilokarpiny.

Podczas zakażenia grzybicze jamy ustnej (kandydoza), co znajduje odzwierciedlenie w wyglądzie gęstej białej powłoce na języku i policzkowej błonie śluzowej, ale zostały usunięte wacik zwilżony roztworem 10-15% wodorowęglanu sodu. Małe owrzodzenia są leczone 5% roztworem kwasu askorbinowego. Aby zmniejszyć uczucie pragnienia i suchość w jamie ustnej, usta i język pacjenta zwilża się dużą ilością zwilżonej gazikiem lub gazikiem. Pamiętaj, aby zachować zapisy pijanego i wybranego płynu.

Jeśli pacjent nie może oddać moczu samodzielnie, wówczas poduszka grzewcza jest umieszczana na obszarze pęcherza lub cewnikowanie jest nakładane, po czym pęcherz jest płukany 30 ml roztworu furatsiliny 1: 1000.

Gdy stolec jest opóźniony, a zawartość jest wyraźnie obecna w okrężnicy, jest opróżniana przez lewatywę.

Oczy myje się 2 razy dziennie ciepłym 3% roztworem kwasu borowego z gazikiem.

Fragmenty słuchowe powinny być wolne od wtyczek siarki. Aby to zrobić, najpierw zaszczepić w nich 3% roztwór nadtlenku wodoru, a następnie delikatnie oczyścić je wacikiem.

Nosowe kanały, jeśli pojawiają się w nich skórki, czyści się watą nasączoną w wazelinie.

Sister Chamber bierze udział w żywieniu poważnie chorych pacjentów. U pacjentów nieprzytomnych wprowadzenie pokarmu przez rurkę żołądkową. W oddziale mogą być pacjenci, którzy muszą być karmieni przez gastrostomię, a także pacjenci otrzymujący żywienie pozajelitowe, które powinno być również wykonywane przez siostrę.

Dużo czasu poświęca na zapobieganie powikłaniom układu oddechowego. Ćwiczenia oddechowe i aktywny tryb pracy są przypisane do każdego pacjenta już od pierwszych godzin po operacji. Używane głębokiego oddychania pompowania zabawki gumy (lub przedmuchiwania powietrza przez ciecz) nanosi się podgrzany do inhalacji aerozolu 5% roztworem wodorowęglanu sodu i enzymów proteolitycznych tapotement ucisków klatki piersiowej i podawania nawilżonego tlenu. Stosuje się banki i tynki musztardowe oraz okłady musztardowe.

Opieka tracheostomijna. Opiekując się pacjentem z tracheotomią, siostra przygotowuje stół, w którym należy umieścić:

Główne zadania pielęgniarek opieką tracheotomii jest utrzymywanie stałej dobrą drożności rurki tracheostomijnej i dróg oddechowych, co zapobiega rozwojowi infekcji błon śluzowych, na sucho, krwawienie i innych komplikacji. Przy najmniejszym podejrzeniu naruszenia drożności lub krwawienia siostra powinna zadzwonić do lekarza.

Przy obfitym wydzielaniu śluzu trzeba wysysać go z tchawicy i oskrzeli co 30-40 minut. W tym celu stosuje się sterylne cewniki kauczukowe. otwory boczne (są specjalne cewniki z zakrzywionym końcem). Przed odsysaniem kaniulę tracheostomijną należy odgrodzić sterylnymi chusteczkami, w sterylnych gumowych rękawicach i masce.

W obecności bardzo gęstego śluzu jest wstępnie rozcieńczany 5% roztworem wodorowęglanu sodu i enzymami. Enzym 20 mg chemopsyny rozpuszczono w 20 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu i dodano 1000000 IU penicyliny. Roztwór ten w ilości 1-2 ml wkroplono do tchawicy 3-4 minuty przed ssaniem. Istnieje technika wstrzykiwania kroplówki tego roztworu lub roztworu wodorowęglanu sodu do rurki tracheostomijnej z szybkością 4-5 kropli / min.

Możliwe jest inhalowanie roztworu chemopsyny lub 5% roztworu wodorowęglanu sodu za pomocą domowych nawilżaczy Breeze lub Comfort, które tworzą potężną chmurę aerozolu.

Przed wprowadzeniem cewnika głowa pacjenta obraca się w kierunku przeciwnym do oskrzela, z którego wykonuje się ssanie. Cewnik jest założony jako przymocowany do odsysania i wyjmowany po włączeniu. Cewnik przemyto sterylnego roztworu, przetarto jałowym tkaniny lub kulek i używana przez inne szczeliny 2-3 ssącej pomiędzy nimi powinna wynosić co najmniej 23 minut (w przypadku braku pacjenta spontanicznego oddychania). Sam proces ssania powinien zająć 12-15 sekund. Następnie cewnik jest myte, sterylizowane przez gotowanie i umieszczane w słoiku z roztworem furatsiliny.

Kaniulę lub jej wewnętrzną rurkę należy usunąć z tchawicy, wyczyścić i wysterylizować raz dziennie, a także, jeśli to konieczne, co 3-4 godziny.

Konieczne jest posiadanie zapasowego wewnętrznego zgłębnika na kaniulę tracheostomijną, którą można zastąpić kaniulą zatkniętą przez skorupy suszące. Aby zapobiec szybkiemu wysychaniu błony śluzowej górnych dróg oddechowych i pojawieniu się skorup w kaniuli, należy dobrze nawilżyć wdychane powietrze. Aby to zrobić, można użyć "sztucznego nosa", nałożenia złożonej, dwukrotnie wilgotnej gazy, a także urządzeń, nawilżaczy. Jeśli tlen jest podłączony do kaniuli, należy go również zwilżyć. W tym przypadku najprostszy nawilżacz może służyć jako bank Bobrowa, do którego wlewa się sterylną destylowaną wodę. Gdy zniknie potrzeba usunięcia tracheostomii, kaniula zostanie usunięta, a powstały defekt zostanie zaciśnięty kilkoma paskami gipsu. Zwykle po 6-7 dniach dziura zamyka się.

Tak więc siostra jednostki intensywnej terapii i intensywnej terapii powinna łączyć umiejętności sióstr stróżujących, proceduralnych i operacyjnych. Ona, podobnie jak wszyscy pracownicy izby, powinna wyróżniać się zdolnością szybkiego koncentrowania i oceny każdej krytycznej sytuacji, pomimo znacznego stresu psycho-emocjonalnego. Nawet w przypadku nagłego zatrzymania krążenia u pacjenta, powinna szybko, bez niebezpiecznej nerwowości, zapewnić dostępną i najbardziej skuteczną pomoc w nagłych wypadkach, a dopiero potem wezwać resztę personelu dyżurnego.

Organizacja i wdrażanie opieki pielęgniarskiej na oddziale intensywnej terapii

Jest to niezależny wydział, w którym przeprowadza się kompleks działań w celu przywrócenia i utrzymania upośledzonych czynności życiowych organizmu u osób w stanie krytycznym.

Najskuteczniejszym środkiem zapobiegawczym w tych warunkach jest izolacja takich pacjentów w oddzielnych komorach.

Ogólna opieka pielęgniarska na OIT

- Miły, uważny, opiekuńczy stosunek do chorego personelu medycznego.

- Zgodność z reżimem medycznym i ochronnym (konieczna jest ochrona pacjenta przed lękiem, żalem, strachem i innymi trudnymi doświadczeniami duchowymi).

- Kontrola podstawowych funkcji życiowych organizmu (układu sercowo-naczyniowego, ośrodkowego układu nerwowego, wątroby, nerek itp.).

- Higiena: - pranie; - mycie rąk przed jedzeniem; - ścieranie ciała; - mycie stóp; - czesanie; - leczenie nosa; - leczenie oczu; - przetwarzanie uszu; - leczenie jamy ustnej; - zmywanie; - zmiana pościeli; - Zmiana bielizny.

- Opieka terapeutyczna i profilaktyczna: - prowadzenie odpowiedniej terapii;

- kontrolne opatrunki w obszarze ran pooperacyjnych i drenów;

- odleżynowa profilaktyka; - zapobieganie powikłaniom płucnym;

- zapobieganie zapaleniu żył (prowadzenie wczesnej aktywacji ruchowej pacjenta, terapia ruchowa, bandażowanie elastyczne kończyn dolnych);

- zapobieganie powikłaniom ropnym (ścisłe przestrzeganie

zasady aseptyki przez personel medyczny); - zapobieganie powikłaniom zakrzepowo-zatorowym; - zapobieganie niedowładowi z przewodu pokarmowego i MPS. - Pomoc w zakresie potrzeb fizjologicznych: - karmienie; - domek do picia; - podawanie naczynia pacjentowi.

- w przypadku trudności z oddawaniem moczu - cewnikowanie pęcherza lub umieszczenie stałego cewnika w pęcherzu; - z trudnością wypróżniania - ustawienie lewatywy oczyszczającej. - Pomoc w bolesnych warunkach: - walcz z bólem; - pomoc w wymiotach; - pomoc w krwawieniu; - pomoc w przypadku gorączki; - pomoc w pobudzeniu psychoruchowym.

(Fig. 7.12), ponieważ pacjentów ICU odbierania długich, masywne infuzji do żyły centralnej, pielęgniarka powinna być w stanie obsługiwać podobojczykowej cewnika: - przy cewnikowaniu żyły podobojczykowej cewnika w miejscu wejścia do uszczelniania spożywczego skóry lub 2-3 krople kolodium Klej BF-6; żyła podobojczykowa.

- cewnik jest przymocowany taśmą klejącą do skóry;

- umieść osłonę cewnikującą w sterylnej szmatce;

- 2-3 razy dziennie, zmierz długość wolnej części cewnika i zaznacz ją w historii choroby;

- codziennie zmieniaj opatrunek w obszarze cewnikowania i traktuj skórę wokół cewnika alkoholem etylowym 70 °;

- okresowo sprawdzać wiarygodność zamocowania cewnika i szczelność jego połączenia z korkiem (przy rozłączaniu może to być krwawienie lub zatorowość);

- do infuzji za pomocą cewnika podobojczykowego: ■ w pokoju zabiegowym założyć rękawiczki, napełnić urządzenie do infuzji naparów

tvorov, umieść go na statywie, wypuść powietrze z systemu, sprawdź drożność igły i zakryj igłę ochronną nasadką; przygotować strzykawkę z solanką chlorku sodu (2 ml);

■ dostarczyć pacjentowi system i strzykawkę, wyjaśnić mu istotę manipulacji i uzyskać zgodę na jej wdrożenie;

■ pomóc pacjentowi zająć wygodną pozycję (która zależy od jego stanu);

■ korek gumowy cewnika traktowany jest 70 ° alkoholem;

■ igłą do nakłuwania, rura z systemu spada (gdy igła jest wkładana przez rurkę cewnika należy prowadzić ostrożnie jego prześwit cewnika, aby nie przebić ściankę cewnika) na strzykawce z fizjologicznym roztworem chlorku sodu, podawanej soli fizjologicznej do cewnika (cewnika kontroli drożności). Jeśli, naciskając tłok strzykawki, roztwór przechodzi bez wysiłku, strzykawka jest odłączona od igły i system jest do niej przymocowany. Otwórz zacisk śrubowy i wyreguluj prędkość kropel za pomocą zacisku śrubowego (zgodnie z zaleceniami lekarza). Jeśli, naciskając tłok, roztwór nie może zostać wprowadzony do cewnika przy użyciu zwykłej siły, procedura zostaje zatrzymana i zgłoszona lekarzowi (cewnik należy wymienić);

■ na końcu infuzji światło cewnika jest wypełnione roztworem heparyny (zapobieganie zakrzepicy cewnika);

■ igła jest usuwana z korka, zewnętrzny koniec cewnika z korkiem jest owinięty sterylną serwetką i zabezpieczony taśmą samoprzylepną;

■ Urządzenie do infuzji roztworów infuzyjnych i strzykawki są dostarczane do sali zabiegowej;

■ zdejmij rękawiczki i umyj ręce;

- jeśli w miejscu cewnikowania pojawią się oznaki zapalenia (zaczerwienienie, obrzęk, bolesność), są natychmiast zgłaszane lekarzowi.

Opieka nad pacjentem na respiratorze

Sztuczna wentylacja płuc jest najskuteczniejszym i najbardziej niezawodnym sposobem leczenia, gdy oddech własny pacjenta nie jest w stanie zapewnić objętości gazów w płucach.

Podczas przejścia do samodzielnego oddychania pacjent jest dokładnie monitorowany pod kątem: - PS; - NPV; - PIEKŁO;

- KHS i bilans tlenu we krwi.

Czasami okres przejściowy jest opóźniony o kilka dni.

Dla pacjentów, którzy są na respiratorze, ustalone jest ciągłe monitorowanie przez całą dobę!

- obserwacja wzrokowa (stanu, wyglądu, koloru skóry i błon śluzowych, pozycja w łóżku);

- monitorowanie obserwacji (HR, RR, BP, objętość oddechowa, stężenie tlenu i dwutlenku węgla);

- okresowe tchawiczo WC: sterylny cewnik (gumy, tworzywa sztucznego lub teflonu) o długości 40-50 cm i średnicy 5 mm, wprowadzono do tchawicy lub wewnątrztchawicznej rurki i przelewa się przez 10-20 ml strzykawki furatsilina + 4 krople 4% wodorotlenku sodowego, a następnie dołączony do cewnika końcówka ssąca (strumień elektryczny lub wodny) i usunąć rozcieńczoną zawartość tchawicy. Podczas zasysania konieczne jest okresowe zasłanianie bocznych otworów ssania w celu zmniejszenia podciśnienia i zapobiegania zasysaniu błony śluzowej tchawicy lub oskrzela. Procedurę powtarza się 2-3 razy przed opróżnieniem. Pielęgniarka wykonuje tę pracę w masce;

- okresowe nawadnianie doustne środkami antyseptycznymi (furatsilin, słaby roztwór manganu), wycieranie ust i języka pacjenta wilgotną kulką;

- zmiana pozycji pacjenta w łóżku co 3-4 godziny;

- przeprowadzanie masażu perkusyjnego klatki piersiowej;

- zapobieganie zapaleniu płuc (terapia antybakteryjna);

- ścisłe przestrzeganie zasad aseptyki i antyseptyki w opiece nad pacjentami w zakresie wentylacji mechanicznej;

- obserwacja przebiegu wentylacji mechanicznej, nierozproszona innymi czynnościami, z uwagi na nieprzewidziane sytuacje w systemie "aparat-aparat".

Możliwe powikłania wentylacji mechanicznej i pierwsza pomoc dla nich:

- w przypadku nagłego odłączenia respiratora, kontynuować sztuczne oddychanie za pomocą urządzenia ARD-1 i natychmiast wezwać lekarza;

- nagły spadek ciśnienia w układzie „pacjent urządzeń”, częściej występuje w wyniku rozłączenia wszystkich rur, przewodów, rurka dotchawicza jest to konieczne do szybkiego przywracania zaburzonej szczelności łączenia systemów pneumatycznych;

- nagły wzrost ciśnienia gazu do oddychania, na wysokości inhalację (typowo jest to spowodowane gromadzeniem śluzu w sprzeczności linia występ mankietu oddychania pacjenta maski pracy) potrzebne do natychmiastowego uwolnienia powietrza z mankietu do zasysania śluzu z tchawicy i oskrzeli, a następnie tymczasowo przełącz się na ręczną wentylację.

Funkcje opieki nad pacjentem na oddziałach intensywnej terapii i intensywnej opiece

Praca całego personelu medycznego na oddziałach intensywnej opieki jest dość trudna i odpowiedzialna.

Opieka nad pacjentami resuscytacyjnymi, jak również dla pacjentów na oddziałach intensywnej terapii, obejmuje wszystkie elementy opieki ogólnej i specjalnej (stosowane w przypadku pacjentów chirurgicznych, neurologicznych, urazowych i innych).

Aby zapobiec powikłaniom infekcyjnym na oddziałach intensywnej terapii, należy przestrzegać kilku zasad. Pracownicy muszą być badani na nosicielstwo bakterii i zdezynfekowani 2 razy w roku. Konieczne jest zapewnienie dobrej wentylacji komór. Wskazane jest ograniczenie obecności wydziału w jak największym stopniu nawet do personelu szpitalnego. Pamiętaj, aby nosić sterylne płaszcze, ochraniacze na buty i maski na twarz. Personel medyczny musi leczyć roztwór dezynfekujący rąk przed każdym kontaktem z pacjentem. Konieczne jest ograniczenie kontaktu personelu wydziału z personelem innych działów szpitala. Cały sprzęt na oddziałach powinien być regularnie dezynfekowany. Po usunięciu pacjenta z sali należy zdezynfekować z komory komorę. Konieczna stała kontrola bakteriologiczna powietrza w komorze. Dużo uwagi poświęca się ciągłemu monitorowaniu pacjentów, w tym monitorowaniu najważniejszych funkcji fizjologicznych (krążenie krwi, oddychanie, oddawanie moczu), stanu cewników, układów perfuzji połączonych z urządzeniami pacjenta.

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów sztucznie wentylowanych przez rurkę dotchawiczą lub tracheostomię, ponieważ bez systematycznej (czasem co 15-20 minut przez kilka dni) głębokiej toalety drzewa tchawiczo-oskrzelowego rozwija się zespół niedrożności tchawiczo-oskrzelowej i dochodzi do uduszenia. Procedura usuwania sekretu z drzewa tchawiczo-oskrzelowego odbywa się w jałowych rękawicach. Stosowany jest sterylny (najlepiej jednorazowy) specjalny cewkowaty lub prosty cewnik, który jest połączony za pomocą teownika z próżniowym urządzeniem ssącym, a jedno kolano tee pozostaje otwarte. Podczas wprowadzenia cewnika do intubacji lub tracheostomijnej rury i przesuwania go przez tchawicy i oskrzeli przemiennie po prawej i lewej płuc aż do oporu (przed obrotem głowy pacjenta z lewej lub prawej stronie) w czasie wdechu pacjenta z szybkim ruchem. Następnie należy zamknąć otwór tee palcem, zapewniając w ten sposób działanie próżniowego urządzenia ssącego i obracając cewnikiem, powoli go usuwać. Cewnik jest myty sterylnym roztworem lub zastępowany. Procedurę powtarza się tyle razy, ile jest to konieczne, aby całkowicie usunąć sekret i przywrócić drożność górnych dróg oddechowych. Skuteczność zabiegu poprawia się, gdy wykonywany jest jednoczesny masaż wibracyjny klatki piersiowej.

Aby zapobiec odleżyn, jak zator płuc pielęgniarek co 2 Chasa musi zmodyfikować pozycję ciała pacjenta (zwykle kolejno jeden obok tylnej stronie) przetrzeć środki do opalania skóry (alkohol kamforę, alkohol etylowy), aby dołączyć pod wypukłości kostnych gazy pierścień uszczelki, napompowane koła gumowe. Aby zapobiegać odleżynom, najlepiej stosować specjalne materace lub łóżka przeciwodleżynowe.

Szczególną uwagę zwraca się na to, że pacjent znajduje się w korzystnej funkcjonalnie pozycji. Najczęstsza pozycja znajduje się z tyłu. Jednocześnie jednak należy pamiętać, że w przypadku niedostatecznej opieki sytuacja ta może szybko doprowadzić do powstania odleżyn w kości krzyżowej, zaburzeń oddechowych.

Pacjent w stanie śpiączki, aby zapewnić drożność dróg oddechowych, należy ułożyć w pozycji z boku, bezpiecznie mocując tułów, zginając nogi w stawie kolanowym. Górną kończynę umieszcza się na poduszce lub wałku, posadzonym pod klatką piersiową. Protezy są usuwane. Aby zapobiec wysychaniu rogówki, 2-3 krople wazeliny lub olej brzoskwiniowy są wpuszczane do oczu 2-3 razy dziennie. Skórę dokładnie wyciera się 1-2 razy dziennie, jej fałdy i pieluszkowe wysypki są sproszkowane talkiem lub proszkiem. Twarz pociera się wilgotnym ręcznikiem. Aby uniknąć przykurczów, ćwiczenia pasywne wykonuje się kilka razy dziennie. Należy przestrzegać ścisłej aseptyki podczas nakłucia, cewnikowania naczyń krwionośnych, pęcherza moczowego, zmiany systemów infuzji i opatrunków. Konieczne jest dynamiczne monitorowanie stanu świadomości pacjenta.

Skuteczność opieki w dużym stopniu zależy od możliwości zastosowania systemów, strzykawek, igieł i jednorazowych cewników na oddziałach intensywnej terapii oraz terminowej wymiany masek z gazy medycznej. Zalecenia lekarza dotyczące odżywiania pacjenta, wprowadzania płynów do organizmu powinny być ściśle przestrzegane. Wprowadzenie do łożysk naczyniowych roztworów następuje po ogrzaniu ich do temperatury zbliżonej do normalnej temperatury ciała ludzkiego.

W opiece nad pacjentami na oddziałach intensywnej terapii kwestie psychologiczne mają również określoną wartość. Lekarze, siostry i pielęgniarki powinny być w stanie okazywać współczucie, utrzymywać atmosferę wzmożonej uwagi u pacjenta, być ostrożnym w mówieniu o nim, aby te ostatnie nie stały się źródłem jatrogennego cierpienia.

Ból, strach, niemożność pełnienia elementarnych funkcji, bezradność i bezradność stawiają pacjenta w pozycji dziecka (zjawisko znane w psychologii jako regresje osobowości). Pracownicy działu powinien głęboko czuć ten stan, aby opanować metodę empatia (zdolność, aby przyzwyczaić się do pozycji pacjenta), a wszystkie jego zachowania, mimiki, gestów zaszczepić w pacjenta nadziei na uzdrowienie.

Doświadczenie pokazuje, że oddział intensywnej opieki medycznej powinien być wybrany pielęgniarek z doświadczeniem w oddziałach medycznych lub chirurgicznych co najmniej 2-3 lat, które otrzymały specjalne przeszkolenie zainteresowanych intensywnej terapii, może sprawić, zwiększone obciążenie psychiczne i fizyczne.